Przeskocz do treści

Dziś rozpoczynamy święty, szczególny czas Wielkiego Postu. Msze Święte o godz. 8.30 i 18.00. Zewnętrznym znakiem naszego wejścia na drogę pokuty i nawrócenia jest posypanie głowy popiołem.

Cały Wielki Post jest wezwaniem do odwrócenia się od siebie samego po to, aby skierować się ku Panu Bogu. Jest to wołanie o umieszczenie Go w centrum myśli i zamierzeń, zajętych często wyłącznie przez nasze własne „ja”. Jest to zachęta do zwrócenia się ku Panu Bogu jak dziecko, to znaczy z prostotą, entuzjazmem i radością. Jeśli pragniemy budować prawdziwą wspólnotę z Chrystusem, to nie może zabraknąć nam sił i czasu na uważniejsze wsłuchiwanie się w Jego głos, na baczniejsze przyglądanie się Jego życiu i postępowaniu, na szczerszą i dłuższą z Nim rozmowę.

W głębszym przeżywaniu Wielkiego Postu pomogą nam nabożeństwa wielkopostne. W każdy piątek w naszym kościele o godz. 17.00 będziemy szli za Chrystusem Jego drogą krzyżową, a w niedziele o godz. 15.00 będziemy rozpamiętywali Jego mękę podczas gorzkich żali. Nie żałujmy czasu i odwagi, aby w zlaicyzowanym dziś świecie pokazać, że mocno trwamy przy Chrystusowym krzyżu – znaku zbawienia. Niech on przypomina, zwłaszcza wrogom Kościoła, że największą wartością w życiu jest miłość płynąca z tego właśnie krzyża: „W krzyżu miłości nauka”.

Słowo metropolity krakowskiego abp. Marka Jędraszewskiego na temat "Jubileuszowej Nowenny".

 Arcybiskup
 Marek Jędraszewski
 Metropolita Krakowski

Czcigodni Kapłani,
Drodzy Bracia i Siostry,

W roku 2018 przypada setna rocznica odzyskania niepodległości przez naszą Ojczyznę. Główne uroczystości, związane z tym jubileuszem, będziemy przezywać w listopadzie, ale modlitwa dziękczynna za dar wolnej Ojczyny oraz prośba o błogosławieństwo Boże dla niej, powinna być obecna we wszystkich miesiącach roku. Jej szczególnym wyrazem będzie „Jubileuszowa Nowenna". Rozpocznie się ona w lutym, a zakończy w październiku.
Nowenna będzie najpierw dziękczynieniem za to, że Bóg dał naszemu narodowi licznych świętych i błogosławionych, którzy przyczyniali się do zachowania wiary w rodzinach i nieustannej odnowy ładu moralnego w życiu Polaków. Będziemy przywoływać wielkie postaci naszej historii umacniając się ich odwagą w dawaniu świadectwa Bogu i gorliwością w służbie ludziom. Odzyskanie niepodległości w 1918 roku było owocem wielorakich działań. Ważne były inicjatywy polityczne i militarne, ale nie mniej istotne znaczenie miała formacja duchowa, prowadzona przez Kościół w parafiach, sanktuariach i licznych wspólnotach apostolskich, które w tym czasie powstały.
Przeżywając nowennę będziemy również prosić Pana, aby zesłał na nas swego Ducha i odnowił oblicze ziemi. Pragniemy, aby Duch Prawdy i Miłości przemieniał wszystkie sfery naszego życia osobistego, rodzinnego i społecznego. Modlitwa do Ducha Świętego będzie również nawiązaniem do programu duszpasterskiego Konferencji Episkopatu Polski na rok 2018, który jest określony słowami: „Jesteśmy napełnieni Duchem Świętym".
„Jubileuszową Nowennę" będziemy przeżywać w bazylice katedralnej na Wawelu, a także w kościołach parafialnych i rektoralnych. Duszpasterze wraz z powierzoną im wspólnotą niech wybiorą stały termin tych miesięcznych spotkań. Bardzo proszę, aby w każdej parafii i w kościołach rektoralnych odprawić w wybranym dniu miesiąca „Mszę za Ojczyznę". Przed Mszą lub po niej zaleca się odprawienie nabożeństw, a szczególnie modlitwy różańcowej i modlitwy do naszych Świętych Patronów. Z tymi modlitewnymi wydarzeniami będą się łączyć inne spotkania o charakterze kulturalnym, naukowym i społecznym, podejmowane przez wspólnotę.
Przeżycia te będą pielęgnowaniem i rozwojem duchowym darów, jakimi hojnie zostaliśmy ubogaceni w minionym roku. Był to rok jubileuszu objawień fatimskich i gietrzwałdzkich, rocznicy koronacji obrazu Matki Bożej Częstochowskiej i innych pięknych wydarzeń. Niech więc nie słabnie modlitwa różańcowa, do której zostaliśmy wezwani i której szczególnym wyrazem był „Różaniec do Granic". Nie zapominajmy o tym, że na nowo zawierzyliśmy swoje życie Niepokalanemu Sercu Maryi i że odnowiliśmy akt przyjęcia Chrystusa jako naszego Króla i Pana. W przeżyciu jubileuszu odzyskania niepodległości, będziemy się starać przenikać duchem Ewangelii wszystkie sfery naszego życia osobistego, rodzinnego i narodowego. W kolejnych miesiącach nowenny będziemy się modlić o postawę miłosierdzia wobec potrzebujących, o łaskę chrześcijańskiego świętowania niedzieli, o błogosławieństwo dla małżeństw i rodzin, o solidne wykonywanie pracy i godny odpoczynek, o szacunek dla życia i jego obronę, o wolność od nałogów i uzależnień, o jedność i solidarność w naszej Ojczyźnie i w innych intencjach ważnych dla życia Kościoła i narodu. Niech „Jubileuszowa Nowenna" stanie się wspólną narodową modlitwą, przygotowującą nas do godnego przeżycia setnej rocznicy odzyskania niepodległości przez naszą Ojczyznę.
Szczególnym wydarzeniem tego czasu będzie beatyfikacja Służebnicy Bożej Hanny Chrzanowskiej w dniu 28 kwietnia br. Jej mocna wiara, niezachwiana nadzieja i gorąca miłość do Boga oraz do ludzi, szczególnie chorych i samotnych, zachęca nas, abyśmy gorliwie dążyli do świętości.
Wydawnictwo św. Stanisława, biskupa i męczennika, prześle do parafii pomoce do przeżycia „Jubileuszowej Nowenny" oraz przygotowania do beatyfikacji Hanny Chrzanowskiej. Bardzo proszę o podjęcie tych tematów we wszystkich parafiach i kościołach rektoralnych naszej archidiecezji.

+ Marek Jędraszewski
Arcybiskup Metropolita Krakowski

Kraków, dnia 10 stycznia 2018 r.

 

Uczniowie, którzy usłyszeli od Jana Chrzciciela słowa: oto Baranek Boże, poszli za Nim i z radością stwierdzili: znaleźliśmy Mesjasza. Każdy, kto pragnie spotkać Pana Jezusa, musi najpierw pójść Go poszukać i potem pozwolić się prowadzić się przez Niego. To takie proste, a wiedzie do zbawienia.

Dzisiaj wraz z katolikami na całym świecie modlimy się za migrantów i uchodźców. W sposób szczególny otoczmy modlitwą naszych rodaków przebywających poza granicami Ojczyzny, ich rodziny oraz duszpasterzy posługujących polskim emigrantom.

W środę Kościół w Polsce obchodzi Dzień Judaizmu. Dziękujemy Panu Bogu za wspólną wiarę objawioną na kartach Starego Testamentu.

Nasza parafia liczy ok.  1400 mieszkańców. Na niedzielną Eucharystie uczęszcza średnio ok. 350-400  osób. W tym roku do wspólnoty Kościoła przez sakrament chrztu św. zostało włączonych 13 nowych najmłodszych członków . Równocześnie do wieczności odeszło 16 parafian.  Sakrament małżeństwa przyjęło 6 par.

Ze spraw gospodarczych:

W mijającym roku największą i najważniejszą inwestycja było malowanie wnętrza kościoła. Przed nami jeszcze ambitne plany. M. in. Ocieplenie kościoła i wybudowanie podjazdu na wózki. Trzeba też pomyśleć w niedalekiej przyszłości o wymianie pieca CO.                                                                                                        Korzystając z okazji, w tym ostatnim dniu roku, jak zawsze, pragnę gorąco podziękować wszystkim parafianom za troskę o naszą parafię i kościół. Szczególnie tym, którzy nawet każdego dnia trwają na modlitwie. Za to, że dzięki waszej obecności i modlitwie Pan Jezus nie jest sam w murach naszej świątyni.

Za troskę od strony materialnej. Bo przecież o to też musimy dbać. Wszystkim, którzy pracą własnych rąk, dbają o czystość naszego kościoła i jego otoczenia o coraz piękniejszy wygląd i coraz bogatszy wystrój. Za wszystkie ofiary materialne składane na utrzymanie kościoła składam serdeczne Bóg zapłać.

Szczególnie pragnę podziękować wszystkim wspólnotom  w naszej parafii, i tak: Radzie parafialnej, Straży Honorowej NSPJ, różom różańcowym, , chórowi „Vox Animae”, dzieciom z grupy Lolka i ich opiekunom, panu kościelnemu i panu organiście, p. Dariuszowi Baranowi za dekoracje w kościele, ministrantom i lektorom, ( zachęcam aby chłopcy  ze szkoły podstawowej zgłaszali się do posługi ministranta), chorym i samotnym oraz  wszystkim, którzy modlitwą i bezinteresowną pracą troszczą się o naszą świątynię,

Niech dobry i miłosierny Jezus nieustannie wam wszystkim wynagradza swoimi łaskami i opieką. Ja ze swojej strony dziękuje za życzliwość i wszelką pomoc jaka doznaje z waszej strony, i tę duchową i materialną. Bóg zapłać.

ks. Proboszcz

Dzisiejsza uroczystość Jezusa Chrystusa, Króla Wszechświata to ostatni mocny akord roku liturgicznego przed adwentowym wyciszeniem. Do kalendarza liturgicznego została wprowadzona przez papieża Piusa XI w 1925 roku, na zakończenie przypadającego wówczas Roku Jubileuszowego. W odnowionej liturgii Kościół obchodzi tę uroczystość w ostatnią niedzielę roku kościelnego dla podkreślenia, że wszystko ma swój początek i będzie miało swoje ukoronowanie w Chrystusie. W dzisiejszą niedzielę warto zapytać się siebie: na ile świadomie przeżywam rok liturgiczny i czynnie włączam się w jego celebracje? Warto też spojrzeć wstecz i zrobić osobisty rachunek sumienia z budowania, pogłębiania mojej przyjaźni z Panem Bogiem i bliźnimi. Pamiętajmy, że zawsze jest czas i miejsce, aby to jeszcze naprawić. Tylko zjednoczeni z Chrystusem możemy zdążać do jedności królestwa,
w którym Pan Bóg „otrze wszelką łzę” i będzie wszystkim we wszystkich.

Dziś przeżywamy 33 niedzielę w ciągu roku, a to oznacza, że rok liturgiczny zbliża się do końca. Czytania mszalne przygotowują nas na powtórne przyjście Chrystusa, zwane Paruzją, która zamknie dzieje świata.                                                          Chrystus Pan przybędzie jako Sędzia – Król, by raz na zawsze oddzielić dobro od zła i – jak to mówimy w każdym Credo mszalnym – Jego panowaniu nie będzie końca. Jest to prawda wiary znana już pierwszym chrześcijanom, a którzy bardzo się nią przejmując, kończyli swe modlitwy zawołaniem: Marana tha – Przyjdź, Panie Jezu! Idąc tym tropem, pamiętajmy, że zawsze musimy być przygotowani na spotkanie z Panem. Pamiętajmy jednak, że Pismo Święte jednoznacznie stwierdza, iż data Pańskiego przyjścia jest nieznana i tak musi pozostać.

Dzisiaj solidaryzujemy się z Kościołem prześladowanym w różnych częściach świata. My cieszymy się wolnością religijną, możemy swobodnie okazywać naszą wiarę w Pana Boga i przywiązanie do Kościoła. Ale nie możemy zapominać, że są na świecie kraje i narody, gdzie chrześcijaństwo jest prześladowane albo gdzie wyznawanie jakiejkolwiek religii jest źle odbierane przez sprawujących władzę. I dzisiaj wielu wyznawców Chrystusa, duchownych i świeckich, z powodu wiary płaci najwyższą cenę – oddaje swoje życie. To dzieje się, niestety, na naszych oczach. Jeśli nie możemy tym braciom w wierze okazać innej pomocy, to przynajmniej ofiarujmy im dar modlitwy. Nie ustawajmy w prośbach, aby rychło nastała jedna owczarnia i jeden Pasterz.

W związku z trwającymi pracami legislacyjnymi nad projektem ustawy w sprawie ograniczenia handlu w niedziele, jako Prezydium Konferencji Episkopatu Polski – biorąc również pod uwagę liczne głosy wiernych Kościoła rzymsko-katolickiego i chrześcijan z innych Kościołów – wyrażamy nasz niepokój wobec losu obywatelskiej inicjatywy Związku Zawodowego „Solidarność”, która została poparta podpisami ponad 500 tys. obywateli naszego kraju. Tak Konferencja Episkopatu Polski, jak i biskupi poszczególnych diecezji wielokrotnie udzielali tej inicjatywie jednomyślnego poparcia w komunikatach i listach pasterskich, licząc na przywrócenie całemu społeczeństwu niedzieli jako dnia wypoczynku i czasu budowania więzi rodzinnych oraz umacniania relacji społecznych. Niestety, jak wynika z dotychczasowych prac nad ustawą, aktualnie proponowane rozwiązania odbiegają zasadniczo od proponowanego kształtu tej inicjatywy. Milczenie z naszej strony w tej kwestii byłoby zaniedbaniem naszego pasterskiego obowiązku stania na straży dobra wspólnego.

Trudno pominąć fakt, iż to właśnie „Solidarność” – jako Związek programowo ukierunkowany na ochronę praw pracowniczych – realizując własną uchwałę programową i zapis o dążeniu do wprowadzenia zasady 5-dniowego tygodnia dla wszystkich pracujących, ma szczególne prawo i obowiązek upominania się o wolne niedziele. Wolna niedziela zawiera się w etosie „Solidarności”, z którego nie wolno korzystać wybiórczo, zwłaszcza tym, którzy się na nią programowo powoływali
i powołują.

W okresie przygotowań do obchodów 100-lecia odzyskania Niepodległości – otwarcie odnosząc się do dziedzictwa „Solidarności” – nie można pominąć niedzieli jako budulca duchowej wspólnoty narodu. Ten społeczny wymiar „uwolnienia” niedzieli zawiera w sobie jedną z podstawowych prawd o naturze człowieka, który współistnieje z innymi i tworząc z nimi wspólnotę, społeczność, naród. Chodzi również o uwolnienie człowieka, gdyż osoba, której odbiera się wolną niedzielę, jest kimś wykorzystywanym. Rzecz nie dotyczy jedynie osób pracujących w handlu – choć to ich los najbardziej leży nam na sercu. Wykorzystywani są również i ci, którym – oferując spędzanie jedynego wolnego dnia w handlowej galerii – zacieśnia się tym samym obszar budowania relacji z innymi do samej tylko konsumpcji, do zdobywania nowych towarów, mających rzekomo nieustannie poprawiać standard życia, co ostatecznie jest formą materializmu praktycznego.

Apelujemy więc do tych, którzy mają realny wpływ na kształt prawa w naszym państwie, aby mieli na względzie przede wszystkim dobro obywatela i dobro społeczeństwa, zagrożone – podobnie jak w innych państwach Europy – laicyzacją. Nie wolno zapominać własnych haseł i postulatów wysuwanych w drodze do osiągnięcia władzy, w tak ważnej społecznie kwestii. Nie wolno – nawet wobec lobbingu środowisk, dla których zysk stanowi większą wartość niż człowiek, czy naród. Konkretnym wyrazem miłości do człowieka jest umacnianie sprawiedliwości – napisał Św. Jan Paweł II encyklice Centesimus Annus. Niedzielny odpoczynek jest jednym z nierozłącznych elementów sprawiedliwego traktowania wszystkich i nie może być luksusem dla wybranych. Niech zatem nie ginie sprawiedliwość i solidarność pośród nas, przygotowujących się do świętowania setnej rocznicy niepodległej Polski. Niech integralnym elementem tego święta całego narodu stanie się prawne i definitywne zabezpieczenie wolnej od pracy niedzieli, jako spoiwa umacniającego narodową wspólnotę.

+Stanisław Gądecki
Arcybiskup Metropolita Poznański
Przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski

+Marek Jędraszewski
Arcybiskup Metropolita Krakowski
Zastępca Przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski

+Artur Miziński
Biskup Sekretarz Generalny Konferencji Episkopatu Polski

     Warszawa, dnia 31 października 2017 roku

Dzisiejsza listopadowa niedziela, jak wszystkie pozostałe w ciągu roku liturgicznego, przypomina nam o zmartwychwstaniu Pana Jezusa. Nawet wpatrując się w mogiły naszych najbliższych, mamy pewność, że nie idziemy ku śmierci, ale ku pełni życia w Chrystusie zmartwychwstałym. On nie jest Bogiem umarłych, lecz żywych. Tworzymy „wspólnotę świętych” – communio sanctorum, to znaczy nadprzyrodzone zjednoczenie Kościoła na ziemi, w czyśćcu i w niebie. Communio sanctorum zobowiązuje do wzajemnej miłości żywych i umarłych. Kiedyś wszyscy będziemy razem wielbić Pana Boga przed Jego tronem jako Kościół świętych. Pielęgnujmy depozyt naszej wiary i nadzieję na szczęśliwą wieczność. Czerpmy siły z sakramentów, ze stołu słowa Bożego, a przede wszystkim z Eucharystii, która gromadzi nas wokół ołtarza. Pamiętajmy, że każdą Mszę Świętą sprawują z nami wszyscy Aniołowie i całe zastępy świętych, choć ich nie widzimy. W centrum zawsze jest Chrystus, który gładzi grzechy świata.

Do 8 listopada duszom w czyśćcu możemy ofiarować dar odpustu zupełnego za pobożne nawiedzenie cmentarza i zmówienie modlitwy w ich intencji, spełniwszy pozostałe zwykłe warunki odpustu, to znaczy: stan łaski uświęcającej, przyjęcie Komunii św., odmówienie modlitwy w intencjach wyznaczonych przez Ojca Świętego, wyzbycie się przywiązania do grzechu, nawet lekkiego.

Dzisiejsza niedziela w całym Kościele poświęcona jest sprawie misji. Rozpoczyna się Tydzień Misyjny. Modlimy się w intencji misji i misjonarzy zakonnych i świeckich. Prosimy Pana Boga, aby mogli oni skutecznie wypełniać swoje powołanie i nieść Ewangelię ludom i narodom, które wiarę zagubiły albo dotąd Pana Boga nie poznały. To stosowny czas, abyśmy przypomnieli sobie, że do istoty życia Kościoła należy powołanie misyjne. Światowy Dzień Misyjny uświadamia nam też, jak bardzo Kościół jest różnorodny, różnobarwny, a przez to rzeczywiście powszechny. To mozaika kultur, ras, języków i zwyczajów dotknięta światłem Ewangelii.

Każdy chrześcijanin na mocy sakramentu chrztu powołany jest do bezpośredniego zaangażowania się na rzecz głoszenia Ewangelii, a tym samym przyczyniania się do tego, aby społeczeństwo coraz bardziej kierowało się nauką głoszoną przez Jezusa Chrystusa. Dzisiaj bardziej niż kiedykolwiek widzimy, jak wielka przepaść rysuje się pomiędzy naszym codziennym życiem, nie wspominając już o ekonomii i polityce, a zawartą w Ewangelii dobrą nowiną. Pamiętamy, że naszym celem jest budowanie przyjaźni z Panem Bogiem i naszymi braćmi. Jako chrześcijanie nie możemy być niekonsekwentni, rozdwojeni. Może właśnie te trudne sprawy powinniśmy powierzyć Maryi i omodlić je na różańcu. Zapraszam do tej modlitwy w naszym kościele codziennie o godz. 18.00, w sobotę o 8.30.