Przeskocz do treści

Ministranci i lektorzy

Określenie ministrant pochodzi od łac. „ministrare” – oznaczającego „służyć„.

Ministrant to zazwyczaj młoda osoba świecka, która po stosownym ustanowieniu może uczestniczyć bliżej świętych obrzędów, tym samym reprezentując wiernych wokół ołtarza oraz pomagać celebransowi.

Strój ministranta stanowią:
  • komża i pelerynka,
lub
  • alba przepasana cingulum (pasek).

Informacje dla ministrantów:
PARAMENTY LITURGICZNE (łac parare = przygotowywać, naczynia i inne przedmioty używane w liturgii). Starannie wykonane, często przedstawiające dużą wartość materialną i artystyczną.
  • kielich (łac. calix) - naczynie, w którym podczas Eucharystii dokonuje się przemiana wina w Krew Jezusa; najczęściej wykonany ze srebra i wewnątrz pozłacany;
  • patena - mała tacka, na której kapłan kładzie Ciało Pańskie; wykonana z tego samego materiału co kielich;
  • korporał (łac. corpus ciało) - mała lniana serweta, na której stoi kielich na ołtarzu;
  • puryfikaterz (łac. purificio oczyszczam) płócienny ręczniczek do wycierania kielicha obmytego wodą;
  • palka - usztywniany tekturką lniany czworobok, służący do nakrywania kielicha;
  • cyborium (łac. ciborium puchar), potocznie nazywane puszką - naczynie służące do przechowywania komunikantów poza mszą św.;
  • monstrancja (łac. monstrare - pokazywać) - naczynie, do którego kapłan wkłada Ciało Pańskie na czas adoracji; jej powstanie wiąże się z ustanowieniem w 1264 r. święta Bożego Ciała;
  • ampułki - dwa dzbanuszki wykonane ze szkła lub metalu, służące do przechowywania wina i wody;
  • kadzielnica - naczynie do spalania kadzidła przechowywanego w łódce.