Przeskocz do treści

"Mów światu całemu o niepojętym miłosierdziu moim. Pragnę, aby święto Miłosierdzia, było ucieczką i schronieniem dla wszystkich dusz, a szczególnie dla biednych grzeszników. W dniu tym otwarte są wnętrzności miłosierdzia mego, wylewam całe morze łask na dusze, które się zbliżą do źródła miłosierdzia mojego; która dusza przystąpi do spowiedzi i Komunii św., dostąpi zupełnego odpuszczenia win i kar; w dniu tym otwarte są wszystkie upusty Boże, przez które płyną łaski; niech się nie lęka zbliżyć do mnie żadna dusza, chociażby grzechy jej były jako szkarłat. Miłosierdzie moje jest tak wielkie, że przez całą wieczność nie zgłębi go żaden umysł, ani ludzki, ani anielski. Wszystko, co istnieje, wyszło z wnętrzności miłosierdzia mego. Każda dusza w stosunku do mnie rozważać będzie przez wieczność całą miłość i miłosierdzie moje. Święto Miłosierdzia wyszło z wnętrzności moich, pragnę, aby uroczyście obchodzone było w pierwszą niedzielę po Wielkanocy. Nie zazna ludzkość spokoju, dopokąd nie zwróci się do źródła miłosierdzia mojego." (Dzienniczek, 699)

"Wiara i Światło" powstała z wiary, że każda osoba z niepełnosprawnością intelektualną jest w pełni osobą, z wszystkimi prawami istoty ludzkiej: przede wszystkim z prawem bycia kochaną, uznawaną i poważaną ze względu na samą siebie i w wyborach, które podejmuje. "Wiara i Światło" jest także przekonana, że każda osoba, w pełni sprawna czy z niepełnosprawnością jest jednakowo kochana przez Boga, że Jezus mieszka w każdej z nich. "Wiara i Światło" wierzy, że każda osoba, nawet najbardziej niepełnosprawna jest powołana by pogłębiać swe życie w Jezusie w swoim Kościele. Jest powołana by stać się źródłem łaski i pokoju w świecie.

Wspólnota "Wiara i Światło" to grupa 10-40 osób (niepełnosprawnych intelektualnie dzieci, młodzież i dorośli, ich rodzice i przyjaciele) spotykających się przynajmniej raz w miesiącu na przyjacielskich spotkaniach, dzieleniu się, modlitwie i świętowaniu.

Pomiędzy tymi spotykaniami członkowie wspólnoty nawiązują osobiste więzi, bowiem "tam gdzie jest przyjaciel tam jest i droga".

Zwykle wspólnoty zakorzenione są w lokalnych parafiach i włączają się w życie swego kościoła. "Wiara i Światło" skupia Chrześcijan różnych wyznań odpowiadając na Jezusową modlitwę "Ojcze uczyń aby wszyscy stanowili JEDNO".

Poza regularnymi spotkaniami, wspólnoty podejmują szereg rozmaitych działań zależnie od ich potrzeb, kreatywności członków i Bożej inspiracji. Organizują wakacyjne obozowiska, formacje, pielgrzymki - czas radości i ożywienia dla osób z niepełnosprawnością umysłową, czas wytchnienia dla ich rodziców, etc.

Osobie z niepełnosprawnością, "Wiara i Światło" objawia, że jest wezwana by obdarować innych skarbami swego serca, swym uczuciem, wiernością.

Rodzinom, "Wiara i Światło" daje niezbędne oparcie w ich trudnościach, pomaga im w lepszym rozpoznaniu wewnętrznego piękna ich dziecka i odkryciu, że ono może być źródłem życia i jedności.

Przyjaciołom, szczególnie młodym, "Wiara i Światło" ukazuje drogę do nawiązania przyjaźni z osobą niepełnosprawną intelektualnie, do zaangażowania pozwalającego na odkrycie w drugiej osobie żywej obecności Jezusa, odkrycie nowego sensu swego życia. Czyż nie jest to niesamowite doświadczenie.

Przesłanie:
W czasach gdy wiele dzieci z niepełnosprawnością intelektualną jest eliminowanych przed albo po ich urodzeniu, gdy często są porzucane, "Wiara i Światło" jest przekonana, że życie każdej osoby jest unikatowe i święte. Nawet najbardziej słaba istota jest wezwana by być źródłem radości i pokoju w Kościele i świecie. "Wiara i Światło" chce nieść im i ich rodzinom świadectwo Bożej miłości.

Czytaj dalej... "Międzynarodowy Ruch „Wiara i Światło”"

Słowa Ewangelii wg św. Marka

W Kafarnaum Jezus w szabat wszedł do synagogi i nauczał. Zdumiewali się Jego nauką: uczył ich bowiem jak ten, który ma władzę, a nie jak uczeni w Piśmie.

Był właśnie w ich synagodze człowiek opętany przez ducha nieczystego. Zaczął on wołać: «Czego chcesz od nas, Jezusie Nazarejczyku? Przyszedłeś nas zgubić. Wiem, kto jesteś: Święty Boga».

Lecz Jezus rozkazał mu surowo: «Milcz i wyjdź z niego!» Wtedy duch nieczysty zaczął nim miotać i z głośnym krzykiem wyszedł z niego.

A wszyscy się zdumieli, tak że jeden drugiego pytał: «Co to jest? Nowa jakaś nauka z mocą. Nawet duchom nieczystym rozkazuje i są Mu posłuszne». I wnet rozeszła się wieść o Nim wszędzie po całej okolicznej krainie galilejskiej.

Dziś Święto Chrztu Pańskiego. To także dobra okazja, by dziękować za nasz chrzest, przez który zostaliśmy włączeni do wspólnoty Kościoła.

Chrzest jest sakramentem, na którym opiera się nasza wiara i który wszczepia nas jako żywe członki w Chrystusa i w Jego Kościół. Wraz z Eucharystią i bierzmowaniem stanowi tzw. «inicjację chrześcijańską», która jest niejako jednym wielkim wydarzeniem sakramentalnym, upodabniającym nas do Pana i czyniącym nas żywym znakiem Jego obecności i Jego miłości.

6 stycznia Kościół katolicki obchodzi uroczystość Objawienia Pańskiego, w tradycji znaną jako Trzech Króli.

Na Wschodzie Uroczystość Objawienia Pańskiego była znana już w III w. Sto lat później pojawiła się także na Zachodzie, gdzie przeobraziła się w święto Trzech Króli. W liturgii uroczystość ta wiąże się nierozerwalnie z Bożym Narodzeniem.

W Chrzanowie od kilku lat tworzy się tradycja wyruszania trzech różnych orszaków do centrum miasta. Z naszego osiedla wyrusza król niebieski - co symbolizuje kontynent afrykański.

Uroczystość Narodzenia Pańskiego ma oktawę (ten dzień + siedem kolejnych dni) ułożoną w następujący sposób:
- w niedzielę w czasie oktawy obchodzi się święto Świętej Rodziny (w tym roku sylwester),
- 26 grudnia obchodzone jest święto św. Szczepana, pierwszego męczennika.
- 27 grudnia przypada święto św. Jana, apostoła i ewangelisty.
- 28 grudnia obchodzi się święto świętych Młodzianków.
- dni 29, 30 i 31 grudnia oraz 1 stycznia są dniami w czasie oktawy.

1 stycznia, w oktawie Narodzenia Pańskiego obchodzi się uroczystość Świętej Bożej Rodzicielki Maryi.

Świętując oktawę uroczystości Bożego Narodzenia należy pamiętać, że jest ona obchodzona jako jeden świąteczny dzień, uobecniający tajemnicę Wcielenia.

W liturgii Kościoła pojęcie oktawa oznacza trwające przez osiem dni obchody jakiegoś święta. Liczba osiem wyraża pełnię i wejście w nowy wymiar czasu, którym jest wieczność.

Trzecia niedziela Adwentu jest tradycyjnie nazywana niedzielą “Gaudete”. Nazwa pochodzi od pierwszego słowa antyfony na wejście “Gaudete in Domino” (czyli “radujcie się w Panu”). Antyfona ta jest poświadczona już w najstarszych zachowanych antyfonarzach liturgii rzymskiej z VIII i IX w. (wówczas antyfona na wejście była refrenem Psalmu śpiewanego na rozpoczęcie Mszy św.) i została także zachowana w obecnym Mszale.

Niedziela “Gaudete” to swego rodzaju obwieszczenie bliskości Zbawiciela, co stanowi jednocześnie zaproszenie do radości.

Dzisiaj celebrans przywdziewa ornat koloru różanego (różowego).